Një gabim fatal në një uzinë bërthamore në Japoni do të shndërrohej në një nga rastet më tronditëse të dokumentuara ndonjëherë në historinë e mjekësisë moderne. Ajo që nisi si një procedurë rutinë pune, përfundoi me një betejë 83-ditore për mbijetesë, mes dhimbjes ekstreme dhe trajtimeve eksperimentale që mbajtën gjallë një njeri kundër vullnetit të tij.
Hisashi Ouchi ishte një bashkëshort dhe baba 35-vjeçar, teknik i lartë në uzinën e përpunimit të uraniumit në Tokaimura të Japonisë, rreth 110 kilometra në verilindje të Tokios. Puna e tij në centralin bërthamor do ta çonte drejt asaj që është përshkruar si “vdekja më e dhimbshme e dokumentuar ndonjëherë”.
Uzina ku ai punonte kishte një histori problematike. Në vitin 1997, një zjarr në objekt ekspozoi 37 anëtarë të stafit ndaj niveleve të larta të rrezatimit, duke ngritur shqetësime serioze për standardet e sigurisë.
Më 30 shtator 1999, gjatë një operacioni rutinë, ndodhi aksidenti që do të ndryshonte gjithçka. Kolegu i Ouchit, Masato Shinohara, së bashku me mbikëqyrësin Yutaka Yokokawa, derdhën në një rezervuar përpunimi shtatë herë më shumë uranium sesa lejohej. Ky veprim shkaktoi një reaksion zinxhir bërthamor të pakontrolluar, i njohur si aksident kritik, duke çliruar menjëherë rrezatim vdekjeprurës në të gjithë objektin.
Si pasojë, Ouchi u ekspozua ndaj 17,000 milisivertëve (mSv) rrezatim – 140 herë më shumë se doza që morën banorët e Çernobilit pas katastrofës së vitit 1986, dhe doza më e lartë e regjistruar ndonjëherë në historinë e njerëzimit. Ekspozimi, edhe këtë herë, ishte rezultat i neglizhencës së operatorëve të uzinës.
Menjëherë pas incidentit, ai filloi të vjellë dhe humbi vetëdijen. U transportua urgjentisht në spitalin e Universitetit të Tokios, ku mjekët konstatuan djegie të rënda nga rrezatimi në pjesën më të madhe të trupit dhe një numër të qelizave të bardha të gjakut pothuajse zero – çka nënkuptonte se ai nuk kishte më sistem imunitar funksional.
Gjashtë ditë pas shtrimit, analizat e kromozomeve të qelizave të palcës së kockave treguan shkatërrim pothuajse total, duke lënë pas vetëm njolla të vogla të zeza. Megjithatë, mjekët vendosën të vazhdojnë përpjekjet për ta mbajtur gjallë, ndonëse organet e tij të brendshme po shkriheshin dhe po pushonin së funksionuari.
Ai iu nënshtrua procedurave eksperimentale, përfshirë transplant të qelizave staminale dhe transplante të lëkurës. Por gjendja e tij vetëm sa u përkeqësua. Lëkura nuk arrinte të rigjenerohej, duke lënë mishin dhe muskujt të ekspozuar. Nuk mund të merrte frymë pa ndihmë artificiale. Dëmtimi i mukozës së stomakut bënte që ai të prodhonte deri në tre litra diarre në ditë dhe të ushqehej vetëm përmes një tubi.
Dhimbjet u bënë të padurueshme. Në një moment dëshpërimi, Ouchi iu lut mjekëve ta lejonin të vdiste. “Nuk mund ta duroj më”, thuhet se u tha atyre.
Pas 83 ditësh vuajtjeje të vazhdueshme, më 21 dhjetor 1999 ai ndërroi jetë. Shkaku zyrtar i vdekjes ishte dështimi i shumëfishtë i organeve.
Katër muaj më vonë, në prill të vitit 2000, edhe kolegu i tij Masato Shinohara vdiq si pasojë e dështimit të shumëfishtë të organeve.
Hetimet e qeverisë japoneze arritën në përfundimin se aksidenti ishte rezultat i mungesës së mbikëqyrjes, standardeve të dobëta të sigurisë dhe trajnimit të pamjaftueshëm të punëtorëve. Gjashtë zyrtarë të kompanisë që operonte uzinën u akuzuan për neglizhencë profesionale dhe shkelje të ligjeve të sigurisë bërthamore, ndërsa në vitin 2003 u dënuan me burgim me kusht.
