Shumë persona ndihen në siklet, madje edhe të bezdisur, kur dëgjojnë zërin e tyre në një incizim audio. Për disa, kjo ndjesi është aq e fortë sa shmangin fare dëgjimin e vetes. Megjithatë, ky reagim nuk është i rastësishëm dhe ka një shpjegim të qartë shkencor.
Arsyeja pse zëri ynë i incizuar na duket “i huaj” lidhet me mënyrën se si truri e përpunon tingullin. Kur dëgjojmë një regjistrim, zëri ynë transmetohet vetëm përmes ajrit dhe hyn në vesh në të njëjtën mënyrë si çdo tingull tjetër rreth nesh. Ky proces njihet si përcjellje ajrore.
Në këtë rast, energjia e zërit kalon përmes veshit të jashtëm, kockave të vogla të veshit dhe më pas arrin në koklea, ku stimulohen fijet nervore që dërgojnë sinjale zanore drejt trurit.
Ndryshe ndodh kur flasim vetë. Atëherë, përveç tingullit që përhapet në ajër, pjesa më e madhe e zërit transmetohet drejtpërdrejt përmes kockave të kafkës drejt veshit të brendshëm. Kjo quhet përcjellje kockore dhe ka një ndikim të rëndësishëm në mënyrën se si e perceptojmë zërin tonë.
Përcjellja përmes kockave përforcon frekuencat më të ulëta, duke e bërë zërin të tingëllojë më i thellë dhe më i pasur për veshët tanë. Për këtë arsye, ne jemi mësuar ta dëgjojmë veten ndryshe nga mënyra se si na dëgjojnë të tjerët.
Kur përballemi me një incizim audio, ky efekt mungon. Si pasojë, zëri ynë na duket më i hollë, më i lartë dhe shpeshherë i pazakontë, çka shpjegon pse shumë njerëz e përjetojnë këtë përvojë si të pakëndshme apo edhe rrëqethëse. /Gjurmuesi/
